΄Ολοι έχουμε ακούσει για το «νέο σχολείο»· το έχουν διαφημίσει
αρκετά· χωρίς, ασφαλώς, να λένε τι είναι. Εμείς οι απλοί άνθρωποι που
έχουμε παιδιά, εγγόνια και ό,τι άλλο στα σχολεία, όταν ακούμε «νέο», το
οτιδήποτε, καταλαβαίνουμε κάτι αλλιώτικο, κάτι προχωρημένο, κάτι που
οπωσδήποτε ωφελεί. Και όταν πρόκειται για σχολείο, υποθέτουμε ότι «νέο»
θα πει ένα σχολείο ανανεωμένο όπου ο δάσκαλος θα κάνει πιο άνετα και πιο
ευχάριστα τη δουλειά του με νέα μέσα και νέες διευκολύνσεις· και ο
μαθητής θα χαίρεται το μάθημα και τον δάσκαλό του, θα μαθαίνει
ευκολότερα και περισσότερα και θα έχει πολύ χρόνο για να «παίξει», με
ό,τι εννοούμε με το παίζω σε κάθε ηλικία, ώστε την επομένη να θέλει να
πάει στο σχολείο· να θέλει, να μην του είναι καταναγκασμός.
Για να δούμε, είναι αυτό το «νέο» σχολείο; Το «νέο σχολείο» στο
Δημοτικό - από εκεί αρχίζει η αλλαγή - είναι περίπου το εξής: τα
παιδάκια έχουν περισσότερες ώρες μάθημα, τα βιβλία είναι περισσότερα και
πιο «χοντρά» και η δουλειά στο σπίτι απαιτεί περισσότερο χρόνο και τη
βοήθεια της μαμάς! Οσο για το περιεχόμενο των βιβλίων, αυτό μας πηγαίνει
πολλά χρόνια πίσω.
Δηλαδή, το «νέο σχολείο» είναι πιο επιβαρυντικό από το παλιό· για
τα παιδάκια εννοώ - το βάρος της τσάντας που κουβαλούν πρωί και μεσημέρι
αυτά τα πανέμορφα πλασματάκια εγώ δυσκολεύομαι να το σηκώσω. Ξέρω ότι
το δύσκολο σχολείο ικανοποιεί μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Θυμάμαι μια
μαμά που μου έλεγε ότι η δασκάλα της κόρης της δεν είναι καλή γιατί «δεν
τους βάζει δουλειά για το σπίτι»! Ασχετη η εν λόγω μαμά με τα της
εκπαίδευσης, με τη δουλειά της μικρής μαθήτριας στο σπίτι θα πετύχει δύο
πράγματα: θα κάνει ό,τι και «όλες» οι μαμάδες και θα μπορεί να ασκεί τη....